Turcja

Opis - ciąg dalszy

W tureckiej łaźni

Historia łaźni parowych sięga tysięcy lat wstecz, kiedy to z licznych naturalnych zdrojowisk tureckich chętnie korzystali starożytni Grecy i Rzymianie. Turcy słyną z pięknych łaźni (hammam), które umożliwiają mieszkańcom spełnienie wysokich wymagań stawianych przez islam w zakresie higieny osobistej.
Choć w większości tureckich miast funkcjonują łaźnie, w zachodniej części kraju tradycja kąpieli w miejscach publicznych powoli zamiera, wraz z upowszechnieniem się łazienek w domach prywatnych. Niemniej jednak hammamy wciąż cieszą się ogromną popularnością z dwóch zasadniczych powodów: są znacznie wytworniejsze i bardziej luksusowe niż domowe łazienki oraz stwarzają doskonałą okazję do spotkań towarzyskich. Kąpiel parowa, masaż, odpoczynek, możliwość obejrzenia telewizji, wypicia herbaty czy porozmawiania z przyjaciółmi traktuje się tu jak łatwo dostępny luksus.
Co się właściwie dzieje w typowej tureckiej łaźni? Najpierw wprowadza się gości do kabiny (camekan), gdzie można się rozebrać, schować ubranie i kosztowności oraz owinąć wokół bioder oferowany przez personel kawałek materiału (pastemal). Następnie asystent (tellak) prowadzi do pomieszczenia z gorącym powietrzem, które intensyfikuje proces pocenia się.
Jeśli chodzi o mycie, są dwa warianty – samodzielne lub z pomocą obsługi. Pierwsza opcja jest tańsza, a goście korzystają wtedy z przyniesionego przez siebie mydła (sabun), szamponu (sampuan) i ręcznika (havlu). W pomieszczeniu parowym jest wiele pojedynczych wanienek napełnianych wodą z kranu, którą następnie polewa się ciało przy pomocy plastikowych kubełków. Należy uważać, aby do wody w wanience nie dostało się mydło oraz aby nie ochlapać sąsiadów, zwłaszcza w piątek – zgodnie z prawem islamskim wierny, który po zakończeniu rytualnego mycia zostanie zmoczony przez niemuzułmanina musi jeszcze raz powtórzyć ablucje.
Jeśli ktoś woli, żeby w myciu brał udział pracownik obsługi, zostanie oblany ciepłą wodą w pomieszczeniu z gorącą parą, a następnie wyszorowany szorstką rękawicą (kese).
Po ablucjach swoje usługi oferuje masażysta. W miejscowościach turystycznych (z wyjątkiem Stambułu) masaż jest dość powierzchowny, a ci, którzy nie zdecydują się na dodatkowy masaż z użyciem olejku, mogą się poczuć nieco rozczarowani.
Po tym etapie przechodzi się do pomieszczenia, w którym panuje niska temperatura, i po owinięciu ręcznikami wchodzi się do kabiny na odpoczynek przy herbacie, kawie, napojach bezalkoholowych lub piwie.
Tradycyjne łaźnie są podzielone na część męską i damską, ale prawie wszędzie kobiety mogą korzystać z łaźni w bardziej ograniczonym zakresie niż mężczyźni.
Zwyczaj nakazuje, aby mężczyźni nie zdejmowali pestemalu nawet podczas mycia części intymnych. W przypadku kobiet bywa z tym różnie: w niektórych łaźniach całkowita golizna jest jak najbardziej naturalna, natomiast w innych zdjęcie bielizny osobistej jest nietaktem.
W regionach turystycznych obsługa łaźni pozwala zagranicznym parom na wspólną kąpiel, ale za tę przyjemność trzeba dodatkowo zapłacić. W tradycyjnych łaźniach kobiety są myte i masowane tylko przez inne kobiety (żadna Turczynka nie zgodziłaby się na skorzystanie z usług masażysty).